dEUS "The Ideal Crash"

This article was translated into English by Dirk Houbrechts who kindly posted it to the dEUS Mailing List (The Belgian Pop & Rock Archives) - Dutch version

A record that grows and, if you give it enough water (and love), slowly flourishes. I recall Tom Barman singing at "de Gentse Feesten", all alone and in front of an almost empty market square, a moving version of Leonard Cohen's Famous Blue Raincoat. The song took more than five minutes and I remember - although I'm not a 100% sure of this - that it started drizzling near the end. I remembered this experience after I had listened for the first time to the eagerly awaited new cd of dEUS.

Exactly ten songs are on The Ideal Crash, and only two of those punch the clock a few seconds before the five-minute-barrier. No matter what gasbags are trying to make you believe, there are no instant classics such as Little Arithmetics or Suds&Soda on it. Instant Street, the precursor of the album, is built on a charming tune, but still needs some maturing. Just as the subdued plea Sister Dew, that drifts to a peak gradually under the influence of extra percussion by Piet Jorens and the subtle string-arrangements of Klaas Janszoons.

The other songs also do not burst open immediately, they blossom and reveal their innermost secrets only after a few spins. Take for instance The Magic Hour, a simple love song in which Barman talks about 'the God of small things' : this song shows its true nature only well into the second part and after a typical dEUS silence and the umpteenth repetition of the melody. Only at that point it starts to affect you. 'There is room if you can trust for anyone like us", you hear Barman singing near the end, and later you catch yourself humming this line. Barman doesn't shout anymore. He sings. The same for bass-player Craig Ward who takes care of complete vocal parts, contrary to the contrasting parlando's of his predecessor Stef Kamil Carlens. He does that for instance in the fantastic middle part of the just as beautiful as mysterious track One Advice, Space,where a weird creeping tension is being created through the different layers in the music & the lyrics.

That multi-layered-ness is characteristic of the whole cd : from the sharp opener Put The Freaks Up Front (with a horn section led by Bart Maris), over the title song and the Zita Swoon-wink Let's See Who Goes Down First (with the tambourine of producer Dave Botrill) to the eery closing track Dream Sequence #1. The fact that dEUS only uses a hip synth layer in the uptempo & very poppy Everybody's Weird, confirms our impression that this fivesome from Antwerp is first of all a classic rock band, not jumping on every train that passes by. While listening to The Ideal Crash, the names of Elliott Smith, Eels, Leonard Cohen, Neil Finn, Bryan Ferry, Will Oldham, Massive Attack ... came to our minds, and when the record hits the shops you will probably discover others.

Tom Barman (during a recent interview) : "It has been scientifically proven that nowadays an album gets listened to an average of only 1.2 times. Can you imagine that ?" Sadly enough, we can : our Western society is obsessed with rapid consumption and ready-to-eat chunks. dEUS doesn't need to worry about this too much though : The Ideal Crash is an album that people will take to bed with and continue when they get up in the morning. If there was a hitlist of the avarage number of times an album is listened to, life of a big number of excellent musicians would be a lot rosier. Sadly enough, dEUS (it's the only yet-to-break-through band from the Island concern that didn't get the sack!) will also have to prove it with sold units. Pass the word !

______

Een groeiplaat die, als je hem voldoende water (en liefde) geeft, langzaam openbloeit. Tom Barman zong enkele jaren geleden op de Gentse Feesten in zijn dooie eentje en voor een praktisch leeg marktplein een aangrijpende versie van Leonard Cohens Famous Blue Raincoat. Het nummer duurde langer dan vijf minuten en ik herinner me - al ben ik daar niet meer 100% zeker van - dat het naar het einde toe begon te motregenen. Ik moest er even aan terugdenken toen ik de langverwachte nieuwe dEUS-cd voor de eerste keer beluisterd had.

Exact tien nummers staan er op The Ideal Crash, slechts twee ervan klokken met luttele seconden onder de vijf minuten-grens af. Er vallen - wat praatjesmakers ook mogen beweren - geen instant classics zoals Little Arithmetics of Suds & Soda te rapen. Instant Street, de voorloper van de plaat, heeft een charmant wijsje, maar moet nog wat kunnen rijpen. Net als de ingetogen prachtbede Sister Dew, die onder invloed van extra percussie van Piet Jorens en de subtiele strijkersarrangementen van Klaas Janzoons geleidelijk naar een hoogtepunt kabbelt.

Ook de andere songs barsten niet meteen open, ze bloeien open en geven pas na ettelijke luisterbeurten hun diepste geheimen prijs. Neem nu The Magic Hour, een eenvoudig liefdesliedje waarin Barman het heeft over "the God of small things" en dat pas diep in de tweede helft na een typische dEUS-stilte en een zoveelste herneming van de melodielijn zijn ware gelaat toont en begint te ontroeren. "There is room if you can trust for anyone like us", hoor je Barman op het einde zingen, en later op een onbewaakt moment ook jezelf. Barman roept niet meer, stel je vast. Hij zingt. Net als bassist Craig Ward, die in tegenstelling tot de contrasterende parlando's van zijn voorganger Stef Kamil Carlens volledig zangpartijen voor zijn rekening neemt. Bijvoorbeeld dat fantastische middenstuk op het even mooie als mysterieuze One Advice, Space, waarin door de verschillende lagen heen zowel tekstueel als muzikaal een zonderlinge, onderhuidse spanning gecreëerd wordt.

Die gelaagdheid is overigens kenmerkend voor de hele plaat : van de scherpe opener Put the Freaks Up Front (met hoornsectie o.l.v. Bart Maris) over de titelsong en Zita Swoon-knipoog Let's See Who Goes Down First (met de tamboerijn van producer Dave Botrill) tot de beklemmende afsluiter Dream Sequence #1. Dat dEUS enkel in het uptemp en bijzonder poppy Everybody's Weird plaats ruimt voor een hippe synthlaag, bevestigd onze indruk dat het Antwerpse vijftal in een eerste instantie een klassieke rockgroep is, die niet zomaar op elk passerend treintje springt. Bij het beluisteren van The Ideal Crash schoten ons namen te binnen als Elliott Smith, Eels, Leonard Cohen, Neil Finn, Bryan Ferry, Will Oldham, Massive Attack ... en wanneer de plaat in de winkel ligt, zult u er zelf waarschijnlijk nog andere ontdekken.

Tom Barman (tijdens een recent interview) : "Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat men tegenwoordig gemiddeld maar 1,2 keer naar een plaat luistert. Kan je je dat voorstellen?" Spijtig genoeg wel, ja : onze Westerse samenleving staat nu eenmaal in het teken van snelle consumptie en hapklare brokken. dEUS hoeft zich daar niet te veel zorgen over te maken. The Ideal Crash is een plaat waar mensen mee naar bed gaan en de volgende morgen weer mee wakker worden. Mocht er een hitlijst bestaan die het gemiddeld aantal luisterbeurten per koper zou tellen, het leven zou er voor een groot aantal uitstekende muzikanten stukken rooskleuriger uitzien. Jammer genoeg zal ook dEUS (de énige nog-niet-doorgebroken groep van het Island-concern die niet ontslagen werd) het moeten bewijzen met verkochte units. Men vertelle het voort !