Door Ann Bouwma
MUZIEK . Op Pukkelpop liet dEUS horen dat het in een bloedvorm
verkeert. Het verlies van twee geluids- en gezichtsbepalende leden is door de
Belgische groep goed verwerkt. Vorige week verscheen de tweede cd van dEUS, 'In
a Bar Under the Sea - , en in december tourt de groep langs vrijwel alle grote
Nederlandse popzalen.
"Bands moeten zichzelf steeds opnieuw uitvinden", zegt Tom Barman
optimistisch. Maar echt helemaal van harte gaat het niet. Nadat gitarist Rudy
Trouve halverwege het vorig jaar te kennen gaf zich volledig te willen richten op zijn eigen band Kiss Mu Jazz, moest Barman onlangs een nieuwe bassist zoeken
omdat Stef Kamil Carlens overstapte naar Moondog Junior. Carlens is inmiddels
vervangen door de jonge Danny Mommens. Tom Barman: "Met alle respect: ik denk
dat we sindsdien beter zijn geworden."
Gitarist Craig Ward knikt instemmend. Hij heeft tenslotte een groot aandeel
gehad in de nieuwe songs. Maar hij stelt zich bescheiden op als bandlid en niet
als de zoveelste persoonlijkheid waar duchtig rekening mee dient te worden
gehouden.
"Natuurlijk zitten er grote ego's in de groep", zegt Barman. "Dat is ook een
van de redenen waarom Rudy is weggegaan. Hij heeft het nooit toegegeven, maar
ik weet zeker dat hij er niet tegen kon dat ik meer aandacht kreeg dan hij.
Maar ik stop er ook de meeste tijd in, he? Als ik geen repetitie organiseer dan
gebeurt er niks. Wij zijn een hele luie groep."
dEUS is ooit begonnen als een coverbandje. Nadat eerst Stef en Rudy, en
later ook violist Klaas Janzoons en drummer Jules de Borgher zich bij de groep
voegden, onstond het snerpende, gruizige grotestadsgeluid, dat zou leiden tot
het terecht bejubelde debuut Worst Case Scenario.
"In het begin hadden we zo'n houding van: elk bandlid is even belangrijk.
Maar door Stef en Rudy werd ik er wel eens toe gebracht om dingen te zeggen,
die ik zelf helemaal niet voelde. Ik wil best erkenning voor het feit dat ik de
meeste songs schrijf. Niet om op te scheppen, maar ik wil gewoon kunnen zeggen:
dit is mijn song!"
Dat kan hij dan nu met recht zeggen over de songs op het nieuwe album.
In a
Bar Under the Sea klinkt op het eerste gehoor minder extreem, hoewel de
onderlinge afwisseling tussen de songs veel groter is. Een zacht, zoet
tintelend nummer vindt bestaansrecht naast een nerveus voortjagende
schreeuwsong of een loom en zwoel slepende beat. Het lijkt soms wel of er drie
verschillende groepen aan het album hebben gewerkt. Een zoektocht naar een
nieuwe richting?
"Er zit meer variatie in", zegt Barman ontwijkend, "dat is ook de uitdaging.
Ik ga voor schoonheid. Over tien jaar wil ik niet terugkijken op succes of
twintigduizend concerten wereldwijd, maar op een paar platen die de moeite
waard zijn. Ik heb deze keer harder gewerkt aan de teksten en geprobeerd
persoonlijker te zijn. Serpentine, een song over ontrouw, is misschien wel het
meest direkt in die zin. Maar het is geen open boek. Dat ben ik al niet
tegenover mijn dierbaarste vrienden, laat staan tegenover luisteraars die ik
niet ken."
Tom Barman:"Ik ga voor schoonheid."