Mooi voorlopig adieu
Het Nieuwsblad, 16/10/1999

De laatste keer dEUS in dit millennium. De drie concerten van onze nationale rocktrots in de Hallen van Schaarbeek, waren met enig gevoel voor grootspraak aangekondigd. Hoewel, nu de Antwerpenaren een lange pauze inlassen, zal het echt wel een lange tijd duren vooraleer we ze nog eens op een podium zullen zien. Het voorlopige afscheid, donderdagavond ingezet, doet nu al hunkeren naar de terugkeer.

Sommigen zullen zeggen: luieriken. Anderen zullen zeggen: ze hebben het zo ver gebracht dat ze enige luiheid verdiend hebben. Feit is: dEUS houdt het even voor bekeken. De groep last een lange pauze in, om zich met andere dingen (of met niets?) bezig te houden.

Een nieuwe cd zou pas voor 2001 zijn. Jammer, want van dEUS, die in al haar tegendraadsheid toch als geen ander de tijdgeest weet te vatten, had je gehoopt dat ze in maart of april de handleiding bij het nieuwe millennium zou uitbrengen. Jammer ook, omdat de groep almaar beter uit de verf lijkt te komen op het podium.

Donderdag stond dEUS in de Hallen van Schaarbeek voor het eerste van drie Belgische adieuconcerten. Guided By Voices had te elfder ure afgezegd. Les Rythmes Digitales kwamen alleen op vrijdag en zaterdag. Alsof dat iemand wat kon schelen. Twee uur lang genieten. Het ene hoogtepunt na het andere. Met tijdens de bisronde een gesmaakte rentree van Rudy Trouvé en Stef Kamil Carlens, de voormalige gitarist respectievelijk bassist, die nu hun eigen bands hebben.

In de oude bezetting bracht de groep WCS en Morticiachair, twee vergeten pareltjes uit het debuutalbum Worst case scenario. Eerder was ook al Suds & soda gepasseerd, de eerste hit van de groep en een nummer dat gewoon niet kapot te krijgen is.

Instant street werd opgedragen aan "iedereen die al eens zin heeft gehad om weg te lopen, ongeacht waarheen". Misschien dat daarom iederéén het een prachtig nummer vindt. Tijdens de wilde ontknoping mocht een groep primitieve dansers zich twee minuten geweldig uitleven, daarna waren ze weer weg en volgde opnieuw een rustig nummertje.

Fell off the floor, man, waarin disco en punkrock werden verenigd, klonk heerlijk geschift. Idem dito voor Theme from turnpike, waarin opnieuw het zotte dansgezelschap op het podium sprong. Het zinderende Roses was goed voor een hele legbatterij kippenvel, The magic hour was dan weer stille sobere schoonheid.

Ja, een mens zou voor minder lyrisch worden. Na drie cd's heeft de Belgische trots al genoeg materiaal om er een lijvige best of-cd mee te vullen. Hoeveel bands kunnen dat zeggen?

Bart VANDORMAEL