Trio
Bron: Humo nr. 3014/25 van 9/6/1998

Dat dEUS-zanger Tom Barman weinig slechte boeken heeft gelezen, mag geen wonder heten : 'Ik ben geen snelle lezer, waardoor mijn inspanning om een boek te lezen ook beloond moet worden. Als het me niet interesseert, stop ik ermee.

Tom Barman : Mijn eerste kicks heb ik opgedaan met 'De perzik van onsterfelijkheid' van Jan Wolkers. Toen ik het begon te lezen kwam de fictie heel de fictie heel dicht in de buurt van de realiteit, en omgekeerd : leven met iemand die aan het sterven is, het centrale gegeven van dat boek, was toen ook het centrale gegeven in mijn leven. Vreemd, maar op de één of andere manier toch ook heel louterend, want ik zag het leven door Wolkers onmiddellijk in poëzie omgezet. Zijn manier van schrijven is heel koud en sec, maar toen ik zeventien was lag het me wel. Zoals bij muziek verdiep ik mij graag in oeuvres, en ik heb later dus zowat alles van hem gelezen : 'Roos van vlees', 'Turks Fruit', 'Kort Americaans', … Ik lees nooit iets opnieuw, en ik vraag me af of ik Wolkers vandaag nog even zou appreciëren als in mijn prille jeugdjaren .
Een andere schrijver die me heel erg ligt is Stefan Zweig. Zijn boeken heb ik ooit van mijn moeder gekregen, die ze om de een of andere reden in het Frans las. Om mijn eigen kennis van Frans te onderhouden heb ik die traditie maar verdergezet, en wat blijkt : die taal leent zich geweldig voor romantische, licht filosofische boeken als 'Vingt-quatre heures dans la vie d'une femme' of het al even schitterende 'Le confusion des sentiments'. Alle romans van Zweig zijn zo sentimenteel dat ze iets sprookjesachtig krijgen, maar dan zonder het happy end
Robert Musiel heeft ook echt flippende dingen gedaan. In 'De man zonder eigenschappen' ben ik ergens halverwege gestopt, maar ik zou beter helemaal opnieuw beginnen te lezen, want het is te lang geleden om de draad nog fatsoenlijk op te pikken. En de schaduw van dit meesterwerk heb ik nochtans het wat onderschatte 'Drie vrouwen' ontdekt, en dat heb ik wel kunnen uitlezen. Het is heel leuk een wat minder bekend werk als je eigen kleine geheim te beschouwen, terwijl iedereen het de hele tijd over het bekende meesterwerk heeft. 'Drie vrouwen' bevat drie verhalen over vrouwen en hun bekommernissen, en bij het verhaal van de eerste vrouw heb ik echt moeten wenen, dus het spreekt vanzelf dat dat me ook is bijgebleven. Ik hou van literatuur die tragisch is, maar net niet tranerig.