Ze hadden een zondebok nodig
Bron: Humo nr. 2894/08 van 20/02/1996 Door: Marnix Peeters

Tijdens het gesprek, dat op het appartement van Tom Barman plaatsvindt, rinkelt de telefoon vier keer. Vier keer wordt er onmiddellijk weer ingehaakt. 'Het afluisterapparaat heeft kuren,' lacht Barman.
Veel méér valt er niet te lachen. De stemming is gelaten maar bedrukt. 'Ik heb er de laatste dagen veel over nagedacht', zegt Barman.'Van één ding ben ik zeker: ik moet mijn versie - de juiste versie- van de feiten geven. Er is onzettend veel vuiligheid gebeurd.'
De bom was vorige week dinsdag gebarsten. Nachtje cel voor dEUS-zanger en -gitarist, bloklettert de Gazet van Antwerpen. De twee, Tom Barman en Graig Ward (in het stuk heette hij Ward Graig) werden met naam en toenaam vernoemd, er werd zelfs een foto afgedrukt. '(Ze) zijn zondagmorgen opgepakt tijdens een drugsrazzia in een kroeg op het Antwerpse Zuid. Bij de muzikanten vonden de politiemannen voor goed 370.000 frank aan drugs (...) (Craig) verstopte vijf gram marihuana en 40 ecstacytabletten achter zijn rug en onder zijn voeten. Agenten zagen ook hoe Tom Barman twintig doses van vijf gram cocaïne wegmoffelde. Voor beide twintigers een 'Worst case scenario'.' Zoals de eerste hit van dEUS luidde,' voegt JVB er verkeerdelijk aan toe. Volgens Ward en Barman is het niet de enige flater.

Graig Ward
Zaterdagavond had ik samen met Kiss My Jazz in het Cactus Café in Brugge opgetreden. Tom was er ook, als toeschouwer. Om half twee ben ik dan naar Antwerpen gereden. Tom was even daarvoor vertrokken.
We hadden afgesproken in de Surplus (bekende Antwerpse danstent). Toen ik daar een paar uur later aankwam, wist een gemeenschappelijke vriend me te vertellen dat Tom naar de Hacienda was gegaan, een club op 't Zuid. Ik ben die richting uitgewandeld, maar ben onderweg een paar vrienden tegen het lijf gelopen. Na wat omzwervingen ven ik om een uur of negen 's ochtends de Hacienda binnengestapt. Het was de eerste keer dat ik er kwan. Er was nog een man of dertig in de zaak.

Barman
Het is een zaak die gefrequenteerd wordt door nachtfeesters van grote discotheken: helemaal niet ons soort mensen, dus. Er waren een paar mensen die ik kende. Rond een uur of acht besloot ik naar huis te gaan. De muziek stond me niet aan. Ik had mijn jas al aan, toen de DJ iets van de Bee Gees draaide. Ik dacht: als ze die toer opgaan, wil ik best nog even blijven. Craig arriveerde, en ik kreeg er weer zin in.
Om half elf viel de politie binnen. Ik stond vlak bij de uitgang, op nog geen meter van de deur, met een vriendin te babbelen. Ik herinner me dat ik tegen haar zij: 't is een razzia, ze gaan ons fouilleren. Verder heb ik er niet op gereageerd. Ik had niets te vrezen. We zijn blijven staan waar we stonden, en hebben gewoon verder gepraat. De agenten waren achteraan in de zaak begonnen.
Na een minuut of acht kwam één van de agenten naar me toe, met een flesje in zijn hand:'Luister, kerel, gij hebt dat zojuist weggesmeten.'Ik zei:'Da's een misverstand. Ik weet van niets.' Hij verwijderde zich even, kwam terug en vroeg mijn identiteitskaart. Die had ik niet bij me. Stom, natuurlijk, maar 't is maar een detail. Ik werd naar buiten gebracht. We werden met z'n zevenen in een combi gepropt. Daar hebben we een uur zitten wachten. Uiteindelijk werden we naar het politiekantoor in de Paleisstraat gebracht.
Ik werd als eerste de verhoorkamer binnengeleid. Er zaten drie mannen aan een tafel, en op die tafel stond een twintigtal van die flesjes met -zo zou later beweerd worden- vloeibare cocaïne. Ze beweerden dat twee agenten hadden gezien hoe ik een papieren zak had weggegooid, én een strip LSD-trips achter een bankleuning had verstopt. Ik zei dat ik van niets wist, dat ik die zak zelfs niet had gezien. Ik werd gehandboeid en naar het centrale politiekantoor Oudaan gebracht. Ik dacht:'Fuck, ze gaan mij proberen die rommel in de schoenen te schuiven.'.

Graig Ward
Ik stond op de dansvloer toen de politie binnenviel. Ik ben bkijven staan waar ik stond. Ik werd als één van de eersten gefouilleerd, door een agent in burger. Hij vond niks, en zei dat ik mocht gaan. Ik heb de zaak verlaten, maar ik was nog geen honderd meter ver toen drie agenten de Hacienda buitenstormden; één wees in mijn richting:'Dat is 'm.'Ik werd zonder verdere uitleg meegenomen. In het kantoor in de Paleisstraat toonden ze me een zakje weed en een plastic flesje met pilletjes.'Die zijn gevonden op de stoel waar jij zat,' zeiden ze?Laar ik had helemaal nergens gezeten. Ze wilden toestemming om mijn appartement te doorzoeken. Ik ben met hen meegegaan. Ze hebben niks gevonden. Ik werd in de boeien geslagen, mijn vingerafdrukken werden genomen, en ik werd naar de gevangenis op Luchtbal gevoerd.

Barman
Ook bij mij werd een huiszoeking verricht. Ze hebben de hele cassette van mijn antwoordapparaat beluisterd, en alles doorzocht. En niks gevonden? Daarna werd een verklaring opgesteld: 'Ik, Thomas Barman, neem nota van het feit dat twee politiemannen hebben gezien hoe ik een zak wegmoffelde.' Ik zei: 'Hola; één politieman beweerde dat hij dacht iets gezien te hebben.' Die agent antwoordde: 'Jongske, er zijn er hier twee die het hebben gezien, het heeft geen zin het te ontkennen.' Er werd wat over en weer gepraat, tot zijn overste is tussengekomen. ''t was er maar één,' heeft die gezegd. Die agent was flink geïrriteed.
Diezelfde overste is nog'n keer voor mij in de bres gesprongen. Ik probeerde mijn moeder te bellen, maar de lijn was voortdurend bezet. Ik probeerde dan maar Juul, onze drummer, te bereiken, maar een agent maakte na een paar woorden een einde aan het het gesprek: 'Alleen uw moeder'.Die overste heeft me toch laten bellen.Ze hebben mijn vingerafdrukken genomen, en hebben me opgesloten: van vier uur 's middags tot maandagochtend, acht uur.
Craig en ik werden tegelijkertijd uit onze cellen gehaald. We waren zeer verbaasd elkaar daar aan te treffen: we wisten niet van elkaar dat we daar waren. We zijn naar het justitiepaleis gebracht, waar we één voor één voor de onderzoeksrechter zijn moeten verschijnen. Hij heeft het politierapport voorgelezen, ik heb er dezelfde fouten uitgehaald als de avond daarvoor - niet twee maar één politieman, ik zat niét op een stoel toen de inval plaatsvond; de eerste vaststellingen zijn pas een tiental minuten na de inval gebeurd - en ik heb die man gevraagd wat mij in vredesnaam zou kunen bezielen om plots drugs te gaan dealen: ik heb een fantastisch gelukkig leven, volgende week beginnen we een plaat op te nemen, we gaan touren, we gaan heel de wereld zien, ik zit niet bepaald in financiële problemen .... Ik heb daar geen behoefte aan. Het is mijn ding niet. Ik zou er nog niet aan denken om dat allemaal in gevaar te brengen. Er wordt me gewoon iets in de schoenen geschoven. Ik heb erop aangedrongen dat ze die twintig flesje op vingerafdrukken controleren: ze zullen er niet één van mij op aantreffen. Volgens mijn advocaat kan het nog een maand duren voor het onderzoek rond is. Soit: ik heb geen motief, ik heb geen crimineel verleden, ik heb niets misdaan. Het enige wat die onderzoeksrechter zei, was: 'Zorg dat ge in 't vervolg uw pas op zak hebt.' Dat was blijkbaar de moraal van het verhaal. De belangrijkste les.

HUMO
In het Nieuwsblad van donderdag 15 februari wordt wel naar een verleden gerefereerd:' Barman stond bij de politie bekend als drugsgebruiker, maar werd nooit gearresteerd.'

Barman
Vier jaar geleden heeft een vriend een gestolen video - waarvan ik niet wist dat hij gestolen was - op mijn appartement achtergelaten. Ze zijn daar op één of andere manier achergekomen, ze hebben een inval gedaan, en één LSD-trip gevonden. Ik ben toen verhoord, en vrijgelaten. Dit is mijn zogenaamde 'verleden'. Ik héb ooit drugs gebruikt. Drie jaar geleden rookte ik hasj. Dit heb ik de agenten ook verteld. Maar het is niet omdat ik een gebruiker ben geweest, dat ik nu automatisch de stap naar het dealen heb gezet. Da's zulke nonsens.

HUMO
Je bent erg geschrokken van de reacties in de medIa, heb ik begrepen.

Barman
De fouten in inbreuken zijn niet meer te tellen. Ten eerste werden we in Gazet Van Antwerpen met naam en toenaam genoemd. Hoe komen ze aan die informatie? Hoe komt een stadsredacteur erbij achter Thomas B. en Ward C. de dEUS-zanger en -gitarist te zoeken. Waar halen ze het dat we voor 370.000 frank aan drugs op zak zouden hebben gehad. Er was niet eens uitgemaakt wat voor spul het was, hoe konden ze dan de waarde bepalen. Even verderop staat:' Ze zouden met drugs geen uitstaans hebben en voelden zich 'in 't zak gezet'.' Ik heb nooit een verklaring afgelegd, niet tegen de politie, niet tegen een journalist. Ik heb op geen enkele moment contact gehad met iemand van de Gazet Van Antwerpen. En toch word ik hier geciteerd
Van een heleboel informatie die in de kranten verschijnt, weten ze zelfs op het parket niets af. Het Nieuwsblad van vorige donderdag slaat alles: op bladzijde vijf, een derde pagina, met een kanjer van een foto erbij: 'Rockster lanceert een nieuwe drug!' Leest: 'Vloeibare cocaïne, het is nieuw op de Belgische markt. Het werd op de Belgische markt. Het werd geïntroduceerd door zanger Tom Barman van dEUS, de enige Antwerpse rockster met internationale connecties.' Hoe is dit nu mógelijk? Waar haalt iemand het recht vandaan om die verbanden te leggen, om te suggeren dat als je in het buitenland gaat optreden, je bijna vanzelf een dealer van hard drugs wordt? Het is tendentieuze en suggestieve praat. Pure nonsens.
Over een maand wordt beslist of het voor de rechtbank komt, of niet. In 't Nieuwsblad staat: 'De zaak komt ten vroegste in september voor de rechter.' Het is niet eens zeker óf het wel zover komt. Mijn advocaat heeft brieven naar Gazet Van Antwerpen en Het Nieuwsblad gestuurd. Als de zaak afgehandeld is en mijn onschuld is bewezen, gaan we zeker stappen ondernemen. Dat ze maar niet denken dat ze hiermee wegkomen.
Ondertussen weet heel Europa het al: het nieuws is gisteren door MTV overgenomen. Wéér fout: daar beweerden ze dat we 'Op Borgtocht' waren vrijgelaten. Terwijl ze ons gewoon hebben laten gaan.
Misschien zijn er mensen die denken dat dit een leuke publiciteitsstunt is. Dit is het dus niét, hè. Zelfs als ik volgende week van alle schuld word vrijgepleit, zal er altijd wel iets blijven hangen. Ik vind het ontzettend jammer. Het doet ons allemaal geen goed. Een heleboel mensen hebben al boos gereageerd: als het zo zit, laat ik mijn kinderen nooit meer naar een dEUS-concert gaan.
(Lange stilte) Wat een ongelooflijke, absurde situatie. Als je bedenkt wat er de komende maanden allemaal te gebeuren staat… wat IS dit in godsnaam? Ik maak video's, ik organiseer optredens, ik schrijf nummers, ik maak platen, ik ga op tournee en ik ga uit. Dat is wat ik doe. Ik hou me niet bezig met handeltjes.
Ik vraag mij af of de onderzoekers getuigen zullen oproepen. Tientallen mensen hebben mij die avond gezien.: als ik de hele tijd met die flesjes had rondgelopen, zou iémand daar iets van gemerkt moeten hebben. Zoiets stop je niet in je achterzak, hé.
ALS de drugs al in de Hacienda gevonden zijn - ik ben van niks meer zeker - hadden ze gewoon iemand nodig om ze aan toe te schrijven. Er moest een zondebok gevonden worden. Het feit dat wij bekende koppen hebben, heeft misschien in ons nadeel gespeeld. Een vriend van mij heeft gehoord hoe één van de agenten tijdens de razzia zei: 'Mannen, we hebben hier een sterreke. Ene van dEUS.'
Zegt dat genoeg?