Johan Vanneste : "It was wonderful. Tommy (with short hair and well shaved...) played 5 dEUS-songs. He invited friends and a small part of the crowd on the podium. I saw Klaas Janzoons, Jules De Borger and Rudy Trouvé. It was a very strange concert, very original. A great risk."

de standaard, 07.08.00
sent by ronny verstraete

Tom Barman zet folk-esthetiek op haar kop
Van onze redacteur Peter Vantyghem

07/08/2000 DRANOUTER -- Dáár zal over gepraat worden, en via de magie van MP3 zullen velen het horen. Tom Barman speelde op Dranouter unplugged, en nooit klonk hij zo rustig en beheerst tegelijk. Met zijn ,,friends'' vooral als surrealistisch decor hield Barman het folkfestival een spiegel voor.

Je vraagt je af welk beeld Barman vooraf van Dranouter in gedachten had. Hij koos ervoor een aantal liedjes enkel met akoestische gitaar te brengen. Hij kwam op in een wit hemd dat tot aan zijn knieën reikte. En hij installeerde een buslading Antwerpse vrienden rond zich, in een decor vol ouderwetse fauteuils en schemerlampen.

Het leek bijzonder clichématig, zelfs beledigend. Folk als thuishaven van singer-songwriters, waar simpele liedjes bij het kampvuur gezongen worden door sixties-overlevers. Barman regisseerde op het podium een singalong, een sit-in naar het model van de late jaren '60. Hij bezette het podium met een act die enkel in de geest van buitenstaanders bij folk aansluit.

Wellicht voelde hij zich te onzeker om gewoon alleen, gitaar in de hand, het publiek te trotseren met zijn songs. En nochtans was dat de grootste kracht van zijn optreden. Barman heeft immers een mooie stem, die in de dEUS-explosies te vaak vervalt in rauw gekras. Hij zong op Dranouter geconcentreerd, heel helder en intens.

De typische singer-songwriter nu wil door liedjes communiceren met het publiek. Artiesten als Billy Bragg, Christy Moore en Suzanne Vega willen delen met de luisteraars en zo de gemeenschap beter maken. Tom Barman kleeft een veel individualistischer en cynischer wereldbeeld aan, en de Antwerpse bohémiens rond hem weerspiegelden dat.

Ze zaten afstandelijk en verweesd hun cool te acteren. Terwijl hun ,,leider'' warme liedjes zong over alleen zijn en weg willen vluchten, blikten ze emotieloos de donkere tent in. De zonnebloemen op het podium waren terecht nep, en in die zin zette Barman een klassiek folkgegeven helemaal op zijn kop. Folk is nu precies níet nep. Folk lijkt niet, folk is.

De set putte uit de jongste dEUS-cd, The ideal crash, en songs als ,,Instant street'' schitterden droef in de sobere aanpak. Barman voegde er wat favorieten aan toe die helemaal in de melancholische lijn lagen van zijn eigen vrij therapeutische songs. ,,Magnolia'' van J.J. Cale zong hij met Tom Van Laer (Admiral Freebee), met Axelle Red probeerde hij ,,Serpentine''.

Met nog songs van Neil Young en Palace klonk het introvert, heerlijk weemoedig, bitterzoet. In ,,River'', uit Joni Mitchells tranendal Blue, zong hij de verveling uit over collectieve rituelen en de aandrang om te willen vluchten. Dit was geen folkoptreden, wel een verdrietige, typisch twintigste-eeuwse klaagzang.

Het slotbeeld verviel dan weer in de clichétaal. Denkelijk geïnspireerd door John Lennons ,,Give peace a chance'' wou hij het hele publiek ,,We're gonna have a party'' horen zingen, minutenlang. Maar het publiek wou gewoon tentwaarts, om verder te treuren bij het licht van de maan. Enkelen sprongen op het podium en dansten op de zware beats van een party die enkel in de fantasie van Tom Barman zou plaatsvinden.