dEUS rockt Dublin
Het Nieuwsblad 22 maart 1999

DUBLIN - dEUS doet een gooi naar internationale roem, maar zonder zichzelf te verloochenen. Dat is de indruk na het derde concert van zijn Europese tournee, zaterdag in de Dublinse Olympia. Veel toegankelijke nieuwe nummers, enkele oude favorieten, en een snuifje eigenzinnigheid. En het rockte behoorlijk. Met zijn derde cd, The Ideal Crash, moet dEUS internationaal gaan doorbreken. Die spanning is in het dEUS-kamp voelbaar. De plaat heeft daar alle troeven voor: onmiskenbaar dEUS, maar directer en laagdrempeliger dan de vorige cd's van de groep, die in het buitenland wel eens het predikaat 'arty' kregen opgeplakt. De hele campagne is verstandig georkestreerd. Eerst doet de groep een tournee in kleine zalen, die snel uitverkopen. De 'buzz' die zo ontstaat, moet vraag creëren naar meer, en grotere, optredens. Het optreden in de Dublinse Olympia springt er in die reeks uit. De zaal kan ongeveer 1400 man bevatten, meer dan de andere zalen van de tournee. Geen nood: er kwamen zaterdag 1250 Dubliners op het optreden af. Een goed publiek bovendien, dat de nieuwe cd al enige keren in de lader had gegooid. De reactie op het openingsnummer Sister Dew - een romantische sleper én een zekere singlekandidaat- was er dan ook geen van verrassing. Her en der fluisterde iemand een buurman toe dat dit ,,één van de mooiste nummers van de nieuwe plaat'' was. Zanger Tom Barman was niet echt goed te horen; dat verbeterde pas een beetje na het derde nummer. Maar Sister Dew kreeg de handen op elkaar. Daarna gejuich voor Little Arithmetics, een top-40 hitje in Groot-Brittannië en dus het bekendste dEUS-nummer. Violist Klaas Janzoons zette de intro van Put the Freaks up Front met een luchtsprong kracht bij. Zonder de inleidende feedback van de cd meteen een gespierde rockversie, waarin de samples van de blazers mooi doorklonken. Een beetje zenuwen geven dEUS een scherpte die hen niet misstaat. Ook de nieuwe single Instant Street rockte op het scherp van de snee. dEUS speelt hechter dan ooit; als het al opviel in de rocknummers, dan helemaal in de meer 'experimentele' nummers. Fell off the Floor, Man, bijvoorbeeld, maar dat was wegens zijn goede groove altijd al een publiekslieveling. Dat de groep er een extralange versie van maakte, viel dus in goede aarde. Everybody's Weird, weer zo'n geheide single van de nieuwe cd, miste wat dynamiek: de geluidsman had het af en toe lastig met de grillige vorm van de zaal. Gelukkig was de kitscherige jaren tachtig-synthesizer die het nummer zijn bevreemdende flair geeft, hier nog te horen. Door die geluidsproblemen kwamen de rustpunten, zoals Magdalena, akoestisch beter uit de verf. dEUS plukte het nummer volledig uit elkaar in een nadrukkelijke, maar hypnotiserende versie, met een mooie tweede stem van gitarist Craig Ward. Gejuich voor gouwe ouwe Roses, en een aandachtig luisterend publiek voor Magic Hour. Je zou bijna van een greatest hits-set kunnen spreken, ondanks de zeven nieuwe nummers. De materiaalkeuze was uitgekiend en afwisselend. Dat vond ook het publiek, dat gemeend om meer riep. Een glunderende groep trakteerde hen op Theme from Turnpike, een dreigende versie van Ideal Crash, en een song die ze volgens Barman ,,nog niet kenden''. Maar Suds & Soda van de eerste cd kon het publiek niet op het verkeerde been zetten: na elke valse stop zong het enthousiast de tekst verder. Een tweede reeks toegiften kon niet, omdat de zaal moest ontruimd worden voor een volgend optreden. Als het aan het publiek lag, was die er wel gekomen. De nieuwe, gestroomlijnde dEUS zal oude en nieuwe fans bevallen.

Inge SCHELSTRAETE

dEUS speelt op 1 en 2 april in AB, de concerten zijn uitverkocht.